Z historii Konkursu Wokalistyki Operowej im. Adama Didura

        Konkurs wokalistyki operowej na Śląsku, gdzie po II wojnie światowej w ciągu kilku zaledwie miesięcy doszło do pierwszej w powojennej Polsce premiery operowej („Halka” St. Moniuszki), był naturalną konsekwencją dynamicznej działalności Opery Śląskiej, w wyniku której zdobyła przydomek „kuźni śpiewaczych talentów”.
W budowaniu teatru operowego, zdolnego do podejmowania najbardziej ambitnych zadań, dużą rolę odegrali jej kolejni dyrektorzy artystyczni, z charyzmatycznym Adamem Didurem na czele.

        Gdy pod koniec lat siedemdziesiątych ówczesny dyrektor Napoleon Siess, zachęcany i wspierany przez kierownika literackiego Opery Śląskiej Tadeusza Kijonkę oraz późniejszego pierwszego dyrektora Konkursu Zygmunta Folgę, wystąpił z konkretnym projektem do władz ministerialnych, wiadomo już było, że konkurs nazwany zostanie imieniem Adama Didura. Nazwisko światowej sławy basa związanego – do chwili nagłej śmierci 7 stycznia 1946 roku – ze Śląskiem, dyrektora teatru operowego i pedagoga, było bez wątpienia tym argumentem, który zaważył na przyznaniu bytomskiej Operze prawa organizowania cyklicznego ogólnopolskiego konkursu wokalistyki operowej.

        Od momentu powołania konkursu powinno było odbyć się w myśl wstępnych założeń co najmniej dziesięć jego edycji. Okresy dzielące kolejne edycje Konkursu z przyczyn niezależnych od organizatorów wydłużały się. Bardziej realny stał się 5-letni odstęp między nimi – I Konkurs odbył się w 1979 roku, II w 1981 roku, III w1984 roku, IV w 1989, V w 1994 i VI, przewidziany na rok 1999 doszedł do skutku dopiero w roku 2000, z rocznym opóźnieniem.
Przyjęte w I Konkursie granice wieku warunkujące uczestnictwo, ogólne założenia dotyczące wykonywanego w ramach Konkursu repertuaru, tryb przebiegu Konkursu (trzy etapy) i inne organizacyjne ustalenia, zachowały swoją aktualność. Zmieniły się szczegóły. Modyfikowano wymóg dotyczący granic wieku i ustalono je na 34 lata dla kobiet i 36 lat dla mężczyzn, wzbogacono repertuar o istotne, wcześniej pominięte pozycje. Konkurs stał się imprezą otwartą w całości dla publiczności (w pierwszych edycjach wyłączony był z tego I etap). Począwszy od piątej edycji, został on umiędzynarodowiony przez zaproszenie do Jury wybitnych artystów zagranicznych oraz dopuszczenie do udziału w Konkursie obcokrajowców związanych z Polską studiami lub zatrudnieniem. Przy ustalaniu składu jury przyjęto zasadę, by nie uwzględniać w nim polskich czynnych pedagogów wokalistyki.
        Od VI edycji Konkursu udoskonalono formułę ostatniego etapu, przystosowując jego przebieg bardziej do potrzeb sztuki wokalnej par exellence operowej: kandydat wykonuje dwie arie z orkiestrą w sposób estradowy, a następnie jedną arię z wybranej opery w kostiumie, z grą sceniczną.
Wszystkie te kroki mają na uwadze zwiększenie atrakcyjności Konkursu zwłaszcza, że uzyskał on zasięg międzynarodowy.

Zgłaszany wielokrotnie postulat zapewnienia konkursowi rangi międzynarodowej znalazł wreszcie spełnienie.
II edycja w pełni międzynarodowego konkursu została zaplanowana tym razem na okres wiosny tzn. od 20 – 28 kwietnia 2008 roku.
Konkurs jest otwarty dla śpiewaków wszystkich narodowości – absolwentów i studentów akademii muzycznych średnich szkół i konserwatoriów muzycznych, solistów oper i teatrów muzycznych oraz członków chórów zawodowych, którzy w dniu 20 kwietnia 2008 roku nie przekroczą wieku 30 lat.