 |
|
|
|
|
 |
||||||||||
|
||||||||||
Jury II Międzynarodowego Konkursu Wokalistyki Operowej im. Adama DiduraJosé Ferreira-Lobo Po początkowych studiach gry na wiolonczeli podjął studia dyrygenckie w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Madrycie. Następnie wziął udział w Conductors’ Master Class w Hilversum w Holandii. Z Magdaleną Sá da Costa założył Orkiestrę Camerata do Porto, z którą następnie koncertował w kraju i za granicą – często z renomowanymi solistami. W 1992 roku wygrał organizowany po raz pierwszy przez rząd portugalski Konkurs dla Najlepszej Orkiestry Regionalnej. Tak powstała znana dziś w całej Portugalii Orquestra do Norte, na czele której stanął J. Ferreira-Lobo jako dyrygent i dyrektor. José Ferreira-Lobo dyrygował koncertami i spektaklami operowymi w Hiszpanii, Polsce, Rumunii, Holandii, Niemczech, Szwajcarii i Chinach. Gościnnie prowadził orkiestry Classica do Porto, La Coruna, Constanza Philharmonic, Manchester Cameraty, Arthur Rubinstein Philharmonic, Radio Philharmonic Orchestra w Pekinie, Orchestra de Chambre de Neuchatel, Orchestra Sinfonia Portuquesa, Orchestra Symphonic w Tian Jin (Chiny). Dokonał nagrań radiowych dla rozgłośni R.T.P., R.D.P. oraz dla Radia Suisse Romande. Od wielu lat współpracuje z Operą Śląską w Bytomiu. Gioacchino Gitto Urodzony we Włoszech, po studiach wokalnych w Royal Conservatory of Toronto (Kanada) i w Rzymie, rozpoczął karierę koncertową, a następnie operową. Debiutował w Rzymie w 1976 roku jako Rodolfo w Cyganerii G. Pucciniego. Gości na scenach wszystkich teatrów operowych we Włoszech. Odbył liczne tournées do USA, Turcji, Niemiec, Francji, Hiszpanii, Holandii i Belgii w towarzystwie gwiazd scen operowych i słynnych dyrygentów. Od 1982 roku G. Gitto obok kariery śpiewaka rozwija działalność impresaryjną. W 1986 roku podjął współpracę z Comune di Taormina (Sycylia), która zaowocowała wieloma produkcjami w tamtejszym słynnym Teatro Greco-Romano. Będąc dyrektorem artystycznym Festiwalu, zanotował spektakularne sukcesy wystawieniem takich dzieł, jak Norma, Tosca, Nabucco, Turandot, Cavalleria Rusticana Wsytąpili w nich sławni soliści: Katja Ricciarelli, Ghena Dimitrova, Adriana Morelli, Olivia Stapp, Piero Capucilli, Carlo Maestrini, Giuseppe di Stefano, oraz dyrygenci Anton Guadagno, Janos Acs, Angelo Campori, Tito Varisco i in. W 1990 roku rozpoczął działalność jako dyrektor „stagioni” Luglio Musicale Trapanese (do 2002), Siracusa, Teramo, Regio Calabria – Teatro Francesco Cilea (2004-2006) Catanzaro (2005-2006), Taormina Arte (2004-2006). Jako ceniony pedagog prowadzi mistrzowskie kursy wokalne (Master Class) i uczestniczy jako juror w największych konkursach wokalnych we Włoszech i Japonii. Sam jest organizatorem Konkursu Wokalnego w Ennie (Sycylia) oraz Trapani (Miedzynarodowy Konkurs Wokalny „Giuseppe di Stefano”). Jest także dyrektorem artystycznym oraz impresariem spektakli w Monachium i Dortmundzie oraz w Toronto, Montrealu i Hamillton (Kanada, USA) Józef Kański Urodzony w Warszawie, muzykolog i krytyk muzyczny. W latach 1946-48 studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim, a w latach 1948-54 również na tej uczelni muzykologię u Z. Lissy i J. Chomińskiego. 1948-50 - studiował teorię i kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W latach 1953-79 prowadził redakcję muzyki operowej w Polskim Radio. Od 1960 roku członek kolegium redakcyjnego "Ruchu Muzycznego", w którym publikuje artykuły i recenzje. Od 1962 roku pisze dla angielskiego miesięcznika "Opera" o działalności teatrów operowych w Polsce. W latach sześćdziesiątych zainicjował, zgromadził nagrania i wydał (pierwsze na polskich płytach gramofonowych) m.in. "Gwiazdy polskiej opery" (1961) i "Ze złotych kart polskiej sztuki pianistycznej" (1965). Laureat wielu nagród i odznaczeń, m.in. Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski (1974), odznaki "Zasłużony Działacz Kultury" (1975). Józef Kański jest szeroko znany jako krytyk muzyczny odznaczający się erudycją, zwłaszcza w zakresie sztuki operowej i pianistyki. Jest autorem "Przewodnika operowego", w którym zamieścił treściwe charakterystyki prezentowanych dzieł. Ingrid Kremling-Domanski Ukończyła Wyższą Szkołę Muzyczną w Monachium, a następnie studia uzupełniające (podyplomowe) w Salzburgu, Amsterdamie i Zurychu. Na początku swojej kariery brała udział w licznych konkursach muzycznych m.in. w Berlinie, Hanowerze, Zurychu i Paryżu. Wielokrotnie dawała recitale i koncerty na najbardziej cenionych scenach Europy, Japonii, Afryki i Ameryki. Brała udział w międzynarodowych festiwalach i gościła w znaczących teatrach muzycznych Antwerpii, Berlina, Hamburga, Monachium, Nowego Jorku, Paryża, Santiago de Chile, Tokio, Warszawy i Wiednia. Jej repertuar koncertowy zawiera ponad 80 dzieł od baroku do współczesności. Jej repertuar operowy obejmuje ponad 40 partii sopranowych (w szczególności lirycznych i dramatycznych). Debiutowała partią Arabelli w Metropolitan Opera w Nowym Jorku, gdzie amerykańska prasa obwołała ją światowej klasy sopranem (world-class-soprano). W jej dorobku jest wiele nagrań radiowych , telewizyjnych i płytowych. Często pełni funkcję jurora na międzynarodowych konkursach wokalnych, prowadzi kursy mistrzowskie. Jest profesorem zwyczajnym w Wyższej Szkole Muzyki i Teatru w Hamburgu. Wielu jej studentów zdobywa nagrody na międzynarodowych konkursach oraz występuje na znaczących scenach operowych Chicago, Londynu, Nowego Jorku, Paryża i Wiednia. Igor Kushpler Urodzony na ziemi lwowskiej w 1949 roku, ukończył w 1978 roku studia wokalne w Lwowskim Państwowym Konserwatorium im. W. Łysenki, a w 1979 roku uzyskał dyplom ukończenia Wydziału Dyrygenckiego tejże Uczelni. Od 1978 r. jest solistą opery obecnego Lwowskiego Narodowego Teatru Opery i Baletu im. S. Kruszelnickiej. W jego repertuarze znajduje się ok. 50 partii barytonowych – w tym Germont (Traviata), Hrabia de Luna (Trubadur), Amonastro (Aida), Rigoletto, Nabucco, Don Giovanni, Malatesta (Don Pasquale), Scarpia (Tosca), Escamillo (Carmen), Oniegin (Eugeniusz Oniegin), Wolfram (Tannhäuser). Większość z nich została wysoko oceniona przez krytykę i międzynarodową publiczność. Występował na estradach koncertowych i scenach operowych m. in.: Argentyny, Austrii, Białorusi, Brazylii, Hiszpanii, Kanady, Niemiec, Polski, Rosji, USA Włoch, Węgier, Wielkiej Brytanii. Brał udział w międzynarodowych festiwalach muzycznych, zapraszany jest jako juror do prestiżowych konkursów wokalnych. I. Kushpler jest profesorem klasy śpiewu solowego w Lwowskiej Narodowej Akademii Muzycznej im. M.W. Łysenki. Jego studenci i absolwenci zdobywają nagrody na międzynarodowych konkursach wokalnych, są solistami teatrów operowych w kraju i za granicą. I. Kushpler prowadził kursy mistrzowskie m. in. w Krakowie, Hamburgu, Kijowie i Odessie. Posiada liczne tytuły honorowe, w tym „Zasłużonego Artysty Ukrainy” i „Narodowego Artysty Ukrainy”. Jest autorem szeregu publikacji i dwóch zbiorów własnych utworów na głosy solowe i zespoły wokalne. Siegfried Matthus Urodzony w Darkehmen (Angerapp) w Prusach Wschodnich, kompozytor i pedagog, ukończył studia kompozytorskie i dyrygenckie w Hochschule für Musik u Rudolfa Wagnera- Regeny’ego i Akademie der Künste w Berlinie u Hannsa Eislera. Jego dorobek obejmuje zarówno muzykę symfoniczną i kameralną, jak również pieśni oraz dzieła muzyczno–sceniczne – m. in. opery: Der letzte Schuss 1976, Judith 1983, Die Weise von Liebe und des Cornetts Christoph Rilke 1984, Graf Mirabeau 1988, Kronprinz Friedrich 1988/89, Die unendliche Geschichte 2004. Jest dyrektorem Festiwalu Operowego w Rheinsbergu. Wiesław Ochman Studiował w latach 1954-60 na Wydziale Ceramiki w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując tytuł magistra inżyniera. W trakcie studiów rozpoczął naukę śpiewu pod kierunkiem Gustawa Serafina w Krakowie (1955-59) i Marii Szłapak w Bytomiu (1960-63). Tam też zadebiutował w 1960 na scenie Opery Śląskiej partią Muezina w Casanovie Ludomira Różyckiego. W 1964 został zaangażowany w Teatrze Wielkim w Warszawie. W latach 1966-68 był członkiem zespołu Deutsche Staatsoper w Berlinie. W 1967 rozpoczął międzynarodową karierę. Od tej pory występuje regularnie na największych scenach operowych i estradach świata, m.in. w mediolańskiej La Scali, Metropolitan Opera w Nowym Jorku, operach w Barcelonie, Berlinie, Buenos Aires, Chicago, Hamburgu, Madrycie, Moskwie, Paryżu, Rzymie, Salzburgu, San Francisco, Sewilli i Wiedniu. Uczestniczy w najbardziej prestiżowych festiwalach muzycznych, podczas których towarzyszą mu zespoły prowadzone przez najwybitniejszych dyrygentów. Wiesław Ochman dokonał wielu nagrań radiowych i płytowych – ponad 50 płyt – dla renomowanych wytwórni. Ważnym elementem działalności Wiesława Ochmana stała się działalność charytatywna. Po 1999 Wiesław Ochman zajął się też reżyserią, wystawiając w Operze Śląskiej Don Giovanniego W.A. Mozarta, Traviatę G. Verdiego, Carewicza F. Lehára oraz Borysa Godunowa Modesta Musorgskiego. Był przewodniczącym Jury I Międzynarodowego Konkursu Wokalistyki Operowej w Bytomiu-Katowicach w 2004 roku. Artysta uhonorowany został przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Bogdan Paprocki Urodzony w 1919 roku w Toruniu, zapisał wspaniałą kartę w historii powojennej opery w Polsce i cieszy się wyjątkową sławą i estymą w naszym kraju. W ciągu pięćdziesięciu lat swej zawodowej kariery B. Paprocki ugruntował swą wysoką pozycję na scenie operowej, przechodząc z prostotą i naturalnością przez kolejne etapy muzycznego wtajemniczenia. Zadebiutował w listopadzie 1946 roku na scenie Opery Śląskiej partią Alfreda w Traviacie. Z bytomskim teatrem operowym związał się na wiele sezonów, występując od 1957 roku równocześnie jako solista Opery Warszawskiej, a następnie Teatru Wielkiego Opery i Baletu w Warszawie. Do późnych lat osiemdziesiątych pozostawał czołowym tenorem tej opery. Opanował 50 ról operowych, wystąpił na 48 zagranicznych liczących się scenach operowych. Występuje ponadto w koncertach oratoryjno-kantatowych oraz wieczorach pieśni. Jest zapraszany do jury liczących się konkursów wokalnych. Bogdan Paprocki, zachwycając znawców swoją doskonałą techniką wokalną oraz kunsztem operowania głosem, dokonał wielu nagrań dla firm fonograficznych oraz dla radia i telewizji. Uhonorowany został wieloma odznaczeniami m.in. przez Komitet Hariet Cohen International Award w Londynie jako jedyny polski śpiewak Srebrnym Opera Medal (1960). Tadeusz Serafin Po studiach w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach (Wydział Instrumentalny), które ukończył z wyróżnieniem w 1970 roku, podjął pracę kontrabasisty w Wielkiej Orkiestrze Symfonicznej Radia i Telewizji w Katowicach, kontynuując równocześnie studia na Wydziale Teorii, Dyrygentury i Kompozycji tej Uczelni, w klasie Napoleona Siessa, które następnie uzupełnił na kursach mistrzowskich w Niemczech , Austrii i we Włoszech (m.in. pod kierunkiem Pierra Bouleza, Karela Ancerla i Heinza Roegnera). Od 1978 dyrygent Opery Śląskiej w Bytomiu, w wyniku konkursu został w 1988 roku jej dyrektorem naczelnym i artystycznym. Ze swym zespołem dokonuje nagrań płytowych i archiwalnych dla Polskiego Radia. Nagrana pod jego kierownictwem płyta Nabucco G. Verdiego zyskała status „złotej”, a w 2003 roku „platynowej płyty”. Pod kierownictwem muzycznym T. Serafina zrealizowano w Operze Śląskiej kilkanaście oper i baletów. Znajdują się wśród nich: Czarodziejski flet Mozarta, Nabucco, Rigoletto, Aida, Ernani Verdiego, Halka i Straszny Dwór Moniuszki, Pajace Leoncavalla, Cavalleria Rusticana Mascagniego, Tannhäser Wagnera, Cyganeria i Madame Butterfly Pucciniego, Borys Godunow Musorgskiego, Giselle Adama, Kopciuszek Prokofiewa, Maksymilian Kolbe Probsta. Z zespołami Opery Śląskiej T. Serafin wielokrotnie gościł za granicą (Niemcy, Włochy, Holandia, Belgia, Francja, USA, Kanada, Republika Czeska, Słowacja i in.). Dyryguje koncertami symfonicznymi w kraju i za granicą. Pracą pedagogiczną związany jest z Akademią Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Maja Schermerhorn Ukończyła z wyróżnieniem studia wokalne (Śpiew operowy i koncertowy) w Konserwatorium Muzycznym w Maastricht (Holandia). W 1970 roku otrzymała II nagrodę na „National Cum Laude Concours” w Groeningen. Występuje regularnie jako solistka w operach, operetkach, musicalach, koncertach oratoryjno-kantatowych oraz recitalach pieśni, a także w radiu i telewizji w Holandii, jak i innych krajach Europy. Nagrywa płyty. Jej szeroki repertuar obejmuje obok muzyki barokowej i klasyczno-romantycznej również muzykę współczesną. Uczestniczy w wielu prawykonaniach i prapremierach. W 2003 roku wystąpiła w Katarze w transmitowanej przez wszystkie stacje TV krajów arabskich operze pianisty jazzowego i kompozytora Michiel’a Borstlap’a . Jako doświadczony pedagog (konserwatorium, lekcje prywatne) zapraszana jest do jury międzynarodowych konkursów. Trzykrotnie brała udział w pracach jury Konkursu wokalistyki Operowej im. Adama Didura. Romuald Tesarowicz Debiutował partią Skołuby w Strasznym dworze Stanisława Moniuszki na scenie Opery Śląskiej w Bytomiu. Zdobył II nagrodę na II Ogólnopolskim Konkursie Wokalistyki Operowej im. Adama Didura w Bytomiu, w roku 1981 otrzymał Złoty Medal i Nagrodę Roncorogniego w Konkursie Wokalnym "Voci Verdiane" w Busseto, Grand Prix i nagrodę publiczności XXI Festiwalu Moniuszkowskiego w Kudowie Zdroju oraz II nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Operowym w Barcelonie. Związany z Opéra de Paris Bastille od jej otwarcia w roku 1989, śpiewał na tej scenie znaczące partie w operach: Wesele Figara, Otello, Benvenuto Cellini, Dama Pikowa i Madame Butterfly. Występował ponadto w mediolańskim Teatro alla Scala, Opera di Roma, Operze w Lyonie i na wielu innych scenach. Brał udział w nagraniu płyty i filmu Cyrulik sewilski dla włoskiej telewizji RAI oraz w nagraniach opery Wojna i Pokój Prokofiewa pod dyrekcją Mścisława Rostropowicza dla Erato Disque. Uczestniczył także w nagraniu Borysa Godunowa pod dyrekcją Mścisława Rostropowicza dla wytwórni Erato (wystąpił zarazem jako aktor w roli Warłama w filmowej ekranizacji opery w reżyserii Andrzeja Aulawskiego). Nagrywał dla rozgłośni radiowych i stacji telewizyjnych w Europie i Stanach Zjednoczonych Ameryki. W kraju Romuald Tesarowicz współpracuje z Teatrem Wielkim Operą Narodową w Warszawie oraz z Operą Śląską w Bytomiu. Stefania Toczyska Ukończyła Wyższą Szkołę Muzyczną w Gdańsku. Debiutowała na scenie Opery Bałtyckiej w Strasznym dworze Stanisława Moniuszki. Laury międzynarodowych konkursów wokalnych (Tuluza 1971, Paryż 1972, s’Hertogenbosch 1973) otworzyły jej drogę do międzynarodowej kariery, którą zapoczątkowała w 1977 roku kreacją Amneris w Aidzie na scenie w Bazylei. Występuje regularnie w wiedeńskiej Staatsoper i zapraszana jest przez najsłynniejsze teatry operowe Europy i Ameryki. Gościła na najważniejszych scenach operowych całego świata – Metropolitan Opera w Nowym Jorku, Covent Garden w Londynie, Teatro San Carlo w Lizbonie, Bayerische Staatsoper w Monachium, Deutsche Oper w Berlinie, Teatro Colón w Buenos Aires, Opery Paryskiej, w teatrach operowych Hamburga, Rzymu, Genewy, Zurychu, San Francisco i Houston. Mieszka stale w Wiedniu, często występuje na scenach polskich. Stefania Toczyska to jedna z najwybitniejszych polskich śpiewaczek. Obdarzona pięknym, miękkim mezzosopranem, a także mistrzowską techniką wykonawczą i dużą muzykalnością, zasłynęła z kreacji dramatycznych postaci charakterystycznych. Występowała razem z takimi sławami, jak Monserat Caballé, Leontyna Price, Luciano Pavarotti i Placido Domingo. Trzykrotnie brała udział w pracach jury (dwukrotnie jako przewodnicząca) Konkursu Wokalistyki Operowej im. Adama Didura. |
||||||||||
Patronat medialny:
